Niedawno przeżyłem w teatrze „amatorskim” stan, którego nie doznałem w żadnym teatrze zawodowym, a bywam tam przynajmniej raz w tygodniu. Na IX Spotkaniach Teatrów Młodych w Warszawie widziałem spektakl, który urodził się w Wołominie. I myślę, że jest to spektakl, który na długo pozostanie w czołówce produkcji teatralnych w kulturalnym życiu naszego miasta. „na imię mi Oskar”- spektakl oparty na motywach książki Erica-Emmanuela Schmitta pt. „Oskar i Pani Róża”. Teatr Wprost działający przy Miejskim Domu Kultury w Wołominie. Premiera spektaklu odbyła się 6 października ubiegłego roku w ramach III Światowego Dnia Hospicjów i Opieki Paliatywnej. Reżyserią zajęli się Monika Kisła i Piotr Stawski.

Scenografia zaakcentowana realistycznie, ale jednocześnie oszczędna. Wiadomo gdzie jesteśmy. Szpitalne łóżko, na nim poszarzała pościel, na poduszce sfatygowany miś. Parawan. Po prawej biurko lekarza. Dwa plany. I dwa światy. Bo na łóżku „mieszka” Oskar- dziesięciolatek. Operacja przeszczepu szpiku kostnego nie powiodła się i teraz Oskar jest w szpitalu. Poznajemy chłopca, któremu dziecięca (ta pozytywna oczywiście) naiwność pozwala z rozsądkiem i zimną krwią przyjąć do wiadomości, że zostało mu już niewiele czasu. Doktor Dusseldorf  (Piotr Stawski) i rodzice Oskara (Ania Kalata i Tomek Wróblewski), to swego rodzaju konserwatywna opozycja. Ludzie, którzy oczywiście reagują „normalnie”, bo są „dorośli” I widownia jest „dorosła”, więc automatycznie usprawiedliwia rodziców i doktora, bo jakby poczuł się każdy z nas, kiedy dowiedziałby się, że za niespełna miesiąc pochowa swoje dziecko i na pewno nie zdarzy się cud. Bo cudów nie ma. Bo do produkcji cudów potrzebny jest Bóg, a on jest tylko w filmach. Oskar nie rozumie, dlaczego rodzice tak dziwnie na niego reagują, dlaczego doktorowi brakuje jaj, żeby stanął przed nim i powiedział „chłopie, umrzesz niedługo”. Oskar ma wyrzuty sumienia. Przeprasza, że choruje. Ale myśli trzeźwo. Pani Róża, to dla niego przede wszystkim kumpela. Tylko jej można powiedzieć wszystko i tylko ona się nie wykręci od szczerej odpowiedzi. Ona się nie rozczula, nie demonizuje sprawy, nie popada w skrajne, egzaltowane współczucie, które- o ironio- już teraz przypomina żałobę, a przecież Oskar jeszcze żyje. I pożyje jeszcze bardzo długo dzięki pomysłowi pani Róży. (Parafrazuję) „wyobraź sobie Oskarze, że każdy dzień, to jakby dziesięć lat”. Okazuje się, że życie jest bardzo ciężkie. W tym hermetycznym szpitalnym świecie, według zasady wymyślonej przez Różę Oskar staje przed wyborami jak każdy „dorosły”. Znajduje sobie żonę - Peggy Blue (Ania Korkieniec) dziewczynę z chorobą krwi, którą postanawia bronić przed Duchami przychodzącymi do niej w nocy. Odpowiedzialne zadanie- jest w końcu głową rodziny, a na horyzoncie pojawia się Pop Corn (Paweł Dobek) rywal, który rości sobie pretensje do dziewczyny. Jak to w życiu bywa- jest i chwila zbłądzenia- pocałunek z inną „kobietą”- Sandrine (Magda Machniewska) i niepokój... bo czy od pocałunku dziewczyna może zajść w ciążę? Zdaje się, że tak. A to oznacza nieślubne dziecko. Sprawa jednak się wyjaśnia i Oskar żyje w szczęśliwym małżeństwie. Pani Róża uczy go także rozmawiać z Bogiem, z którym Oskar wcześniej nie miał do czynienia. Chłopiec codziennie pisze list do Boga. Zwierza się mu, opowiada co się zdarzyło w dzień, o czym myślał, do jakich wniosków doszedł. Ma też prawo prosić go o jedno życzenie - oczywiście „dla ducha”. Ta piękna forma modlitwy pozwala Oskarowi uspokoić się i wyciszyć wewnętrznie. W końcu Oskar pragnie spotkać się z Bogiem. Prosi Go o to, a On go wysłuchuje... Przychodzi.

 

17.03.2008