15 lutego w kawiarence MDK w Wołominie można było wziąć udział w niezwykłym spektaklu Teatru Wprost.

„Wprost z serca” to ciekawa i oryginalna forma przedstawienia teatralnego połączonego z wierszem i muzyką. Ów nastrojowy wieczór przeznaczony był dla osób, które chcą Walentynki spędzić z dala od komercji -  misiów, baloników i lizaków w kształcie serca. Bo miłość to coś więcej niż przedmioty, kwiatki i kartki. To uczucia, które trwają nie dzień, ale bywa, że całe życie. Miłość przybiera różne formy i wielu jej obliczom mogliśmy się przyjrzeć w czasie spektaklu. Scenariusz napisały Anna Kalata i Anna Klamczyńska.

Monika Kisła z pasją, niezwykłym zaangażowaniem i poświęceniem oddaje się Teatrowi Wprost. - To przedstawienie jest kontynuacją wieczoru walentynkowego sprzed roku. Za każdym razem ja i dzieciaki mocno przeżywamy wystąpienia przed publicznością - mówi Monika.

- Szkoda, że spektakl prezentujemy tylko dwa razy w ciągu jednego dnia, potem nie będziemy już powtarzać występu – mówi Anna Klamczyńska. - Ten wieczorek przygotowaliśmy w dużym tempie, bowiem na próby mieliśmy zaledwie dwa tygodnie. – dodaje Anna Kalata.

Obok tych dwóch utalentowanych dziewczyn, w przedstawieniu wzięli udział: Anna Korkieniec, Magda Machniewska, Urszula Rygało, Wiktoria Stefańska, Paweł Dobek, Bartek Guziak, Kuba Karwacz, Maciek Nowakowski i Tomasz Wróblewski. Oprawą muzyczną zajął się Mateusz Wojakowski.

Wchodząc do kawiarenki, jednocześnie stawaliśmy w centrum „sceny”, w samym środku wydarzeń. Nie byliśmy tylko widzami, ale statystami spektaklu. Oglądając przedstawienie na myśl nasuwały się postacie Grety Garbo, Marleny Dietrich czy naszej Hanki Ordonówny. W powietrzu unosił się czar dawnych kabaretów i teatrów. Lata dwudzieste, lata trzydzieste… Pióra, boa, cygaretki, świece, pianino, połyskujące stroje, krwistoczerwona szminka na ustach… W takie właśnie czasy przeniósł nas Teatr Wprost.

Słuchaliśmy nostalgicznych wspomnień, fragmentów czytanych listów, kłótni kochanków i nagle… Hanki Ordonówny, a raczej jej przeboju „Miłość ci wszystko wybaczy”. Byliśmy świadkami różnych oblicz miłości – tęskniącej, rodzącej się, gasnącej, na nowo się zapalającej, rozczarowującej… A wszystko to wymieszane ze starymi szlagierami: „Na pierwszy znak”, „Pamiętasz była jesień”, „Wymyśliłam Cię”, „Zakochani są wśród nas”.
A wniosek z całego przedstawienia? Bardzo optymistyczny.  Na każdego gdzieś czaka miłość. Lepiej w nią wierzyć, niż mieć wątpliwości. Wszystkim zaangażowanym w przedstawienie należą się duże brawa!